Onur'un küçük dünyası - le petit monde d'Onur

Baltalı İlah :)

2011-02-01T09:10:00.001+02:00

Channel No.5 - l'Orient-Express - Istanbul

2010-06-08T14:37:00.002+03:00

Little Green Man

2010-06-01T11:19:00.000+03:00

21 numaralı formasıyla...

2010-05-21T16:25:00.002+03:00

Vive La Liberté

2010-05-10T15:14:00.002+03:00

Beat it, Beat it!

2010-04-12T14:38:00.005+03:00

Zerrin'le tanıştığımızda ilk sorduğum sorulardan biriydi: "Michael Jackson sever misin?"
-Ne?!?

Zerrin tanıştığımızda iyi bir dansçıydı ve aldığım bu kısa ve öz! yanıt beni oldukça şaşırtmıştı. Yıllar sonra, ölümünden iki yıl önce tekrar keşfetmiştik MJ'i. Başımızda ünlü şapkası Istanbul'un tarihi yerlerinde "Billie Jean" çekimleri yapıyorduk.

Kuzenim Adam'la Avustralya yollarında kendimizi kaybetmeye çalışırken de Michael bizi coşturuyordu. "Susie got your number, Susie ain’t your friend!". :)

Ölüm haberini ilk aldığımda bu yazıyı yazmak içimden gelmedi.Çünkü biliyordum ki herkes kendini en büyük "Michael Jakson" hayranı ilan edecekti. Ancak şu an oldukça mutluyum çünkü biz bu keşfi onu kaybetmeden önce yapabildik.

Çok yaşa kral...

Support Non-Human Rights

2010-03-09T01:20:00.000+02:00

65th Liberation Anniversary of Auschwitz

2010-02-08T05:11:00.002+02:00

Welcome Home

2009-05-22T11:34:00.010+03:00

Gri-mavi gökyüzünde, güneşi kovalaya kovalaya geldik çoook uzaklardan. Hoşgeldik :)

Je suis fou, du chocolat Lanvin!

2008-11-23T03:51:00.008+02:00

Dahi ressam, cin gibi gözlerini daha da fazla açarak, elindeki çikolatadan kocaman bir ısırık alıyor.

'Dahiler bu çikolatadan yer!' (Lanvin çikolataları reklamı)

Joan Miró Ferra

2008-09-03T02:13:00.002+03:00

If

2008-09-03T01:47:00.007+03:00

If you can keep your head when all about you

Are losing theirs and blaming it on you,

If you can trust yourself when all men doubt you

But make allowance for their doubting too,

If you can wait and not be tired by waiting,

Or being lied about, don't deal in lies,

Or being hated, don't give way to hating,

And yet don't look too good, nor talk too wise:

If you can dream--and not make dreams your master,

If you can think--and not make thoughts your aim;

If you can meet with Triumph and Disaster

And treat those two impostors just the same;

If you can bear to hear the truth you've spoken

Twisted by knaves to make a trap for fools,

Or watch the things you gave your life to, broken,

And stoop and build 'em up with worn-out tools:

If you can make one heap of all your winnings

And risk it all on one turn of pitch-and-toss,

And lose, and start again at your beginnings

And never breath a word about your loss;

If you can force your heart and nerve and sinew

To serve your turn long after they are gone,

And so hold on when there is nothing in you

Except the Will which says to them: "Hold on!"

If you can talk with crowds and keep your virtue,

Or walk with kings--nor lose the common touch,

If neither foes nor loving friends can hurt you;

If all men count with you, but none too much,

If you can fill the unforgiving minute

With sixty seconds' worth of distance run,

Yours is the Earth and everything that's in it,

And--which is more--you'll be a Man, my son!

Morisson Süleyman

2008-08-19T23:37:00.005+03:00

'Yıl 1995' diyeceğim siz de; 'yeter be!' diyecekseniz. Gelin gene 13 sene geriye gidelim. Bu benim eğlencem; durduğun yerden bi geriye bir de ileriye bakmak. Ne yalan söyleyeyim ileriye bakmak zor oluyor bu memlekette. Ama belli mi olur; belki 'yıl 2015' diye yazılar yazmaya başlarım :)

Yıl 1995...Ortaokul... Okul çıkışı, fen öğretmeni bir kaç çocuğu işaret ediyor. Sen gel, sen de, sen de... Sonra eliyle beni de işaret ediyor. 'Onur eve bir saat geç gideceksin, eve telefon et!'. Eve nasıl telefon edeceğim evde telefon yok ki... Konuyu oldukça merak ediyorum; çünkü bizi çağıran öğretmen oldukça ilginç biri...Önümüze kağıtlar koyup kimin neler yaptığını (tabi ki illegal faaliyetler!) yazdıran bir şahsiyet. Aç parantez; bir kere 3 kişi savunmamızı almıştı ve ben de kalem gücüne paçayı yırtmıştım :))

Öğretmen heyecanla ilçe çapında bir bilgi yarışması olduğunu, bir takım sorular soracağını, en iyi kağıdı veren 3 kişiyi yarışmaya göndereceğini ilan ediyor. Durumdan anlaşılacağı üzere öğretmen okulda iktidar sahibi; he bir de unutmadan müdürün karısı :) Hepimiz aşkla soruları cevaplandırıyoruz. Bendeniz sınavlarla pek arası olmayan Onur (hala öyle; KPSS'ye girmem arkadaş!) birşeyler karalayıp veriyorum. Ertesi gün olunca; aynı öğretmen Eda, Başak, Onur gelin bakalım diyor. Yarışmaya katılacaksınız hazırlıklara başlayın...

Hazırlıklar başlıyor. Apartman büyüklüğündeki kesirleri elimizde kronometrelerle çözmeye çalışıyoruz. Kim önce çözdü; Eda! Vay bee...

Beklenenen güne 1 hafta var her önümüze gelen hocaya danışıyoruz. Eda ile Başak genel kültür sorusunun bana ait olduğunu ilan ediyorlar. Ben bilir mişim? Öyle bir halim varmış :) Ben de hemen araştırmalara başlıyorum. Bu arada din öğretmenimiz yarışma öncesi 2 rekat namaz kılmamızı bile tavsiye ediyor :) Peki, kılalım ama nasıl? Ben 12 Mart belgeselinin etkisiyle babama soruyorum. 'Baba 2 kere darbe girişiminde bulunan bir albay vardı adı neydi?' Cevap; Talat Aydemir. Yaz kağıda ya sorarlarsa! Tarih hocasına soruyorum; 12 Mart muhtırasını veren paşa kimdi; Memduh Tağmaç! Kimse bana 'olum saçmalama milli eğitim bilgi yarışmasında böyle sorular sorulur mu?' demiyor. 12 eylül'ün cevabını zaten biliyorum; Marmaris'teki ressam paşa!

Yarışma günü gelip çatıyor. O-nur şak şak, E-da şak şak şak, Ba-şak şak şak şak... Yüzümde utanma; annem seyircilerin arasında. Kolay değil 6 okul biraradayız. Son soru genel kültür sorusu ve ikinci durumdayız. Eda ile Başak kalemi elime veriyolar...

12 Mart belgeseli gözümün önünden geçerken soru geliyor; 'Geçtiğimiz günlerde bombalanan gökedelen hangi ülkededir? Bu da sorumu; cevabı yapıştırıyoruz; Oklohoma! Ben iç dinamiklere yoğunlaşmışım; ama soru dış dinamiklerden geliyor. Kura sonucu biz birinci oluyoruz. Okulun önünde beni havaya atıp tutuyorlar...Evde 15 köfte ve dolapta 2,5 litre kola beni bekliyor. Bundan iyi ödül olur mu?

Bu gürültü patırtıdan tek yadigar kalan 12 Mart belgeseli...Ancak bu belgeselle hayatıma bir karakter daha eklenmişti. Hemen lakaplarını sayalım; Barajlar kralı, bir bilen, su müdürü veya Morrisson Süleyman. E bu kadar tüyo dan sonra hatırlamadıysanız 'yollar yürümekle aşınmaz' diyeceğim. Zaman zaman hala Türkiye'nin yakın tarihi ile ilgili belgesel seyrettiğimde Çoban Sülü'yle karşılaşıyorum.

Binlerce kişinin Adalet Parti'sine yürüdüğü olayı gülümseyerek anlatılıyor. (Bu olayda ünlü şapkasını bırakarak arka kapıdan kaçtığı iddia ediliyor.) Bu olaylardan sonra 'Şapkamı alıp giderim diyerek' istifa ediyor. Zincirbozanlar, Deniz Gezmiş ve arkadaşlarının yargılanmasında idamdan yana tavrı ve sonra özür dilemesi! 5 kere gidip 6 kere gelmesi... Sonra devletin zirvesi....Dün dündür bugün bugün öyle değil mi sevgili dostlar :)

Biz çocukken televizyonu açtığımızda en çok bu kişilerin taklitlerini izlerdik. Sonra kartondan şapka yapar okulda baba taklidi yapardık. Şimdi televizyonda hiç bu tarz taklitler olmuyor...Baba mı karikatürlük tipti yoksa eleştirel gücümüzü mü yitirdik açıkçası çözebilmiş değilim.

Yıllar sonra baba kendi karikatürlerinden oluşan bir sergi de şu yazıyı görünce kahkayı basıyor: 'Enflasyon düştü de biz mi tuttuk!'

No Easy Way Out!

2008-07-21T23:42:00.018+03:00

There's no easy way out, there's no short cut to home!

Sahneyi hatırlayan var mı? Rocky'nin en sevdiği arkadaşı 'Apollo Creed' Rus boksörle yaptığı maçta acımasızca öldürülmüştür. Rocky'nin ringe atamadığı beyaz kanlı havlu elinde kalır.

Daha sonra Apollo'yla anılarını aklından çıkaramayan Rocky sevgili karısı Adrian (Thalia Shire)' dan zılgıtı yedikten sonra farları açılıp kapanan (çocukken farları açılıp kapanan arabalar bizim için daha makbüldü!) arabasına atlar.

Her vites atışında bir Rus boksörü bir Apollo'yu düşünür.

Flashback! 1999 yılında üniversiteyi ilk kazandığım yıllarda inanılmaz bir değişimi yaşadığım günlerdi. Bedenen ve ruhen değişiyordum. Değişim elbetteki sancıları da beraberinde getiriyordu. Lisedeki zayıf oğlan gitmeye başlamış, yerine kalıplı bir adam gelmeye başlamıştı. Bunu önceleri biraz yadırgıyordum. O günlerde abim Sonat beni Rocky'e benzetiyordu (iltifat olarak kabul ediyorum!) Biz de o havayla Nisan ayında, üzerimize atlet üstü mont giyip, başımıza siyah bere geçirerek Kocamustafapaşa-Şehremini hattında turluyorduk. Rocky gibi koşup etraftaki esnafı selamlamadığımız kalıyordu :) Sahneye bakın; bize gıptayla bakan elinde pırasalarla manav, gülümseyen ve arsız kedilere ciğer veren kasap...

İnanması güç ama aklımdaki tüm olumsuz düşüncelere rağmen (Amerikan propagandası vs) ve zaman zaman bu filmleri soğuk savaş süprüntüleri olarak görsem de bu sahne hayatımdaki zor anlarda hep aklıma gelir. İnsan çocukken ne görürse hayat boyu onu seviyor ve benimsiyor herhalde. Rocky'nin bu yalnız ama güçlü (ruhen ve bedenen :)), ailesini için dövüşen adam tiplemesini hala çok seviyorum. Ben de ceketimi kesik eldivenlerimi giyip, şapkamı takıp Zerriiiiiiiin (Adriaaan!) diye bağırmak istiyorum.

Fazla kilolarınızı aç çocuklara bağışlayın!

2008-07-06T17:38:00.003+03:00

güle güle itü!

2008-06-26T00:17:00.008+03:00

Beklenen gün geldi; İTÜ Stadı'ndayız. Cübbe'yi üzerine geçirince insan kendini bir hoş hissediyor :)

Tek sıra halinde sahaya çıkıyoruz; kepim elimde Süleyman Demirel gibi tribünleri selamlamak istiyorum.

Yerlerimizi aldıktan sonra hepberaber İstiklal Marşı...Hemen geçmişe doğru küçük bir yolculuk başlıyor. İlkokul'da İstiklal Marşı'nı söylerken çok duygulanırdım; tüylerim diken diken olurdu. Bir yandan da önümdeki kızın örgülü saçlarına bakardım. Öyle ya kuraldı bu; arkadaşının ensesine bak, kolları uzat.

Bir an elim önümdeki kişinin omzuna doğru uzanıyor ve anında geri çekiyorum. :)

İstiklal Marşı'ndan sonra;konuşmalar... konuşmalar... konuşmalar... Dikkatimi çeken önemli nokta akademisyenlerin genelde oldukça çekingen insanlar olmaları. Konuşurken sesleri titriyor; bazı kelimeleri yanlış telafuz ediyorlar. Daha sonra İş Bankası Genel Müdürü'ne dikkat ediyorum; konuşurken etrafında dönerek daire çiziyor; tüm stadı avucunun içine almaya çalışıyor! Sunucu ise bir alem; akademisyen biri, sanırım işletme fakültesinden...Her an patlamaya hazır bir heyecan bombası; sesini vücudunun en derinlerinden çıkarmaya çalışıyor, bizi heycanına inandırmak istercesine...

Çoğu kişinin cübbesinde kırmızı çizgiler var. Bizi sarı çizglerle ayırmışlar. Fen Bilimleri bitmek bilmiyor. Makine, Jeofizik, Uçak-Uzay adını duymadığım birsürü mühendislik dallarını duyuyorum.

Sıra bize geliyor; yani Sosyal Bilimler Ens. Bizim bölümden üç kişiyiz; en önde Ceren'i yolluyoruz. Şebnem Hoca '3 kişisiniz madem, hepinizi sarılıp öpeceğim' diyor ve dediğini yapıyor. :):) Ümit Hoca (Şenesen) güler yüzle mezuniyet belgemi bana uzatıyor. Tanrım yanındaki rektör; onun da elini sıkıyorum. (Elimi hiç yıkamayacağım!) . Podyumdan inerken; tribünleri selamlıyorum (petrol vaağdı da biz mi içtihk!); Zerrin fotoğraflarımı çekiyor. Merdivenlerden kendimi aşağı bırakıveriyorum :)

Sonra beklenen an geliyor; 3... 2... 1... Kepler havaya. Benim kep havalara uçuyor ve maalesef protokole konuyor.İnsanın elinin ayarının olmaması sanırım her yerde her zaman başa bela bir durum.

Törende en sevdiğim an tören sonrası sahada yaşanan mutluluk. Penaltılar sonrası alınan galibiyetle teknik direktör ve diğer oyuncular sahaya koşarak girerler ya...Bir heyecan, bir telaş.

Tören sonrası stad yine sessizliğine bürünüyor. Bülent Karpat (Sahada dolaşan at) sarı çizgli cübbesi ve kepi ile itü stadından bildirdi!

Persepolis

2008-06-20T14:17:00.008+03:00

Bir çocuk... Bir aile... Bir rejim...

Elimdeki DVD'nin üzerinde böyle yazıyor...

Film inanılmaz güzellikte bir animasyon-biyografi. Çocukluğunu Iran'da devrim koşulları altında geçiren ve daha sonra da Avrupa'da yaşamak zorunda kalan Marjane Satrapi'nin hayatı anlatılmış.

Filmde; yaşanılan acılar ağdalı bir dilden öte, çok sade, yalın bir şekilde yansıtılmış. Bu sahneler kalbinizde resmen 'nokta vuruş' etkisi yapıyor.

Küçük Marjane; vurdulu kırdılı, bol distorsiyonlu 'Iron Maiden' dinlerken, Tahran'a Irak bombaları yağıyor. İnanılmaz etkileyici bir sahne. İzlerken mutlaka dikkat etmenizi tavsiye ederim.

Ayrıca Marjane ile ananesinin sohbetleri aynı bizim çocukluğumuzda yaptığımız nine-torun sohbetlerine benziyor. Marjane'ın ananesinin göğsüne koyduğu yasemin çiçekleri bana kendi ananemi hatırlatıyor.

Filmde çok duygulanacağınız sahneler var. En iyisi ben hepsini buraya yazmayayım, siz filmi seyredin :)

Deli Aysel

2008-06-04T12:55:00.008+03:00

Çocukken aldığım albümlerin altındaki yazıları okurdum. Küçük küçük harflerle yazarlardı; Söz : Aysel Gürel - Müzik : Onno Tunç. Bu ikiliyi bir çok albümde sık sık görürdünüz.

Küçük Onur çocuk aklıyla düşünürdü; kim bu Aysel Gürel? Böyle güzel aşk şiirleri yazan bir hanım olsa olsa çok güzel 20'lerinde; bilemediniz 30'larında güzeller güzeli bir 'abla'dır. Hani bazı insanlar yüzünü görmeden birine aşık olurlar ya bizimkisi de böyle bişeydi herhalde.

1 -2 yıl sonra bir gün televizyonu açmıştım. Sarı peruğu ve kalın çerçeveli gözlüğüyle bir hanım, Nişantaşı civarında çöplerden kıyafet topluyordu. Genellikle kıyafetini çöpten topladığını ve üzerine çok yakıştığını söylüyordu; Deli Aysel! Çocuk aklım bunu hemen ciddiye almıştı. Ayrıca hiç de düşündüğüm gibi 20'lerinde bir hanım değildi. Bu benim için bir hayal kırıklığıydı.

Yaşına bakıp kendisine haksızlık etmişim; gençliğinde belki semtinin en güzel kadınıymış. Sokaktan geçtiği zaman herkes ona bakakalırmış. Bu nedenle 'Firuze' şarkısını hep kendisine yazdığını düşünmüşümdür.

Derken yıllar sonra yabancı bir arkadaşıma Aysel Gürel'i anlatmaya çalışıyorum. 'Crazy Aysel' diyorum; 'Firuze' yi ingilizceye çevirmeye çalışıyorum ama olmuyor; aynı tadı vermiyor. Kolaysa siz çevirin : 'Bir gün dönüp bakınca düşler; içmiş olursa yudum yudum yıllarını' :)

Sizi bilmem ama ben merak ediyorum kaç kişi daha aşklarını bu şarkılarla yaşıyor? Duru bir su gibiii, bazen de volkan gibiiii...

Mekanın cennet olsun...

Yıllar - 1991

2008-06-01T15:14:00.001+03:00

Yıllar, yıllar... Saçıma gümüş teller...
Harun Kolçak tiz, akıcı sesiyle söylüyor şarkıyı. Dile kolay 17 yıl olmuş.

Aslına bakarsanız tarihten çok emin değilim 1992'de olabilir. Tek hatırladığım benim ilkokul 4.sınıfın yazında olduğum. Çok dışarılara çıkan bir çocuk değildim. Kocaman devasa müzik seti benim küçük dünyamın büyük bir parçasıydı. Bir gün rahmetli babam elinde iki kasetle çıka gelmişti. Biri 'Harun Kolçak - Beni Affet' diğeri ise 'Barış Manço - Mega Manço' albümüydü. Harun Kolçaksever bendim. Abim Sonat ve babam Barış Manço üzerinde konuşuyorlardı. Babama göre sabun köpüğü gibi bişiydi Harun Kolçak; çok popülerdi.

Babam iyi müzik bilgisine rağmen biraz yanılmıştı. Çünkü bu şarkılar bizim neslin klasikleri haline geldi; bilenler bilir. Babamları hep kıskanırdım; bizim zamanımızda 'Doors' vardı; şu vardı bu vardı dediklerinde.

Artık bizim de klasiklerimiz var. Pazartesi itü'ye gidip önüme gelen ilk öğrencinin önünü kesicem. Sen Harun Kolçak - Yıllar şarkısını biliyor musun? Pehhh!

Les Misérables

2008-06-01T14:53:00.007+03:00

Yaklaşık 10 yıl sonra Sefilleri tekrar okumaya başladım. Lise 2'de bu kitabı okuduğumda Jan Val Jean'ın polisiye maceraları şeklinde okumuştum. Şimdi bakış açımız değişmiş tabi. Gözler farklı bakıyor dünyaya. 200 sayfa bitti, kaldı 1600 sayfa :)

excusez-nous les gens heureux, c'est la ballade, c'est la ballade des misereux. (Bağışlayın bizi mutlu insanlar, bu sefillerin masalı)